Celem egzaminu numer 70-562 jest potwierdzenie kompetencji w zakresie programowania aplikacji internetowych za pomocą ASP.NET na platformie .NET 3.5. Jak czytamy na stronie poświęconej egzaminowi profil idealnego kandydata do zdania tego egzaminu to osoba pracująca w średnich-dużych zespołach z dwu-, trzyletnim doświadczeniem w dziedzinie tworzenia aplikacji webowych.

Prócz tego egzamin obejmuje wszystkie zagadnienia dotykające tematyki webaplikacji, między innymi:

• Dostęp do danych za pomocą ADO.NET
• Webserwisy
• WCF
• AJAX i Javascript
• Konfiguracja IIS.

Zakres jest dość rozległy, ale nadal obraca się wokół pisania aplikacji internetowych i w tym kontekście sprawdza wiedzę z dodatkowych dziedzin.

Oczywiście – tak jak w przypadku innych egzaminów – samo kilkuletnie doświadczenie programistyczne nie gwarantuje pozytywnego złożenia egzaminu. Potrzebne jest jeszcze solidne powtórzenie swojej wiedzy i nauczenie się pewnych rzeczy na pamięć (co w codziennej pracy z powodzeniem jest zastępowane choćby przez Intellisense). Jak zatem dobrze przygotować się do złożenia egzaminu?

70-562 – jak zdać?

Dobrą pomocą do powtórzenia materiału jest na przykład książka: MCTS Self-Paced Training Kit (Exam 70-562): Microsoft .NET Framework 3.5-ASP.NET Application Development. Rozdział po rozdziale omawia  poszczególne zagadnienia, szczególnie dużo miejsca poświęcając ADO.NET. Trzeba zaznaczyć, że nie jest to książka do nauki programowania w ASP.NET  – można ją raczej nazwać repetytorium. Na uwagę zasługują ramki „Exam tip” z sugestiami, na co szczególnie zwrócić uwagę podczas egzaminu.

Książka na pierwszy rzut oka przeraża objętością – jest przynajmniej tak duża jak Self-Paced Training Kit dla egzaminu 70-536. Pamiętajmy jednak, że przykładowe kody źródłowe pisane są podwójnie (w C# i w VB.NET), a sporą cześć zajmują powtórki rozdziałów i przykładowe scenariusze.

Zasadniczo są dwa sposoby używania książki. Można próbować czytać ją tzw. ciurkiem i… po mniej więcej pół godziny odpłynąć do krainy Morfeusza. Nie polecam.

Drugi sposób – znacznie bardziej efektywny – to czytanie książki z otwartym Visual Studio i wypróbowywanie konstrukcji, o których właśnie czytasz. Oczywiście – pewnie większość z nich już kiedyś używałeś, ale być może nie zauważyłeś pewnych detali, które mogą zaważyć na tym, jak odpowiesz na pytania.

Olbrzymią wartością dodaną jest płyta z przykładowymi pytaniami testowymi. Jest 125 pytań podsumowujących poszczególne lekcje i 200 pytań praktycznych przypominających te, które będą na egzaminie.

W sieci można też kupić zestawy przykładowych pytań na MeasureUp lub na SelfTestSoftware, które także przypominają pytania na prawdziwym egzaminie i pozwalają ocenić stan przygotowania.

Tak na marginesie: w komentarzach do wpisu o egzaminie 70-536 użytkownik Matol napisał, że można kupić prawdziwe (lub zbliżone do prawdziwych) pytania z egzaminów albo nawet dostać je za darmo, w związku z czym – jego zdaniem – egzaminy te nie sprawdzają jakiejkolwiek rzeczywistej wiedzy. Z takim stwierdzeniem nie mogę się zgodzić (z wielu powodów). Jeśli natomiast Matol miał na myśli, że przez dumpy z pytań egzaminacyjnych wartość egzaminów się obniża, to owszem, skłonny jestem przyznać rację. Ale jednocześnie można powiedzieć, że również maturę i pracę magisterską można kupić (i także deprecjonuje to wartość tych egzaminów), a jednak nikt nie wyobraża sobie nie zrobić matury albo nie złożyć egzaminu magisterskiego. Tym niemniej Matol poczynił ciekawą uwagę i odniosę się do niej w innym wpisie.

Wracając do pytań testowych – oczywiście uczenie się odpowiedzi na pamięć nie ma najmniejszego sensu. Ale wykonywanie testów i sprawdzanie swoich odpowiedzi pozwala szybko zidentyfikować te obszary, w których nasza wiedza wymaga ulepszenia.

Ten model nauki sprawdził się w moim przypadku. Nie korzystałem z dumpów i nie mogę się pochwalić wynikiem 1000/1000, ale z powodzeniem zdałem egzamin. Oczywiście z powodu NDA nie mogę ujawniać treści egzaminu, ale zaskoczyła mnie minimalna liczba pytań dotycząca LINQ. Pozostałe proporcje były „w normie”.

Kilka podstawowych informacji dla osób, które jeszcze nie zdawały: egzamin pisze się w centrum szkoleniowym, które może organizować certyfikację Microsoft (aktualna lista ośrodków) za pomocą programu testującego na komputerze. Wynik zna się od razu po egzaminie. Do zaliczenia potrzeba 700 punktów na 1000 możliwych.

70-562 – zdałem i co dalej?

Jeśli planujesz przystąpić do egzaminu 70-562 raczej wątpię, że Twój wybór jest przypadkowy. Egzamin ten jest zwykle wybierany jako drugi, po zdaniu 70-536 (przeczytaj, jak przygotować się do egzaminu 70-536). Zdanie dwóch tych dwóch egzaminów skutkuje przyznaniem certyfikatu: Microsoft Certfified Technology Specialist  – .NET Framework 3.5, ASP.NET Application. Jeśli zdałeś te dwa egzaminy to jesteś wśród 59 osób w Polsce (dane na 8 grudnia 2009 – możesz zajrzeć do oficjalnej statystyki). Brzmi nieźle, prawda?

Jeśli chcesz uzyskać wyższy poziom certyfikacji  – Microsoft Professional Developer (MPD) w dziedzinie ASP.NET na platformie .NET 3.5 i znaleźć się wśród 20 osób w Polsce posiadających ten certyfikat, będziesz zainteresowany zdaniem egzaminu 70-564: Pro: Designing and Developing ASP.NET Applications Using the Microsoft .NET Framework 3.5.

Podsumowanie

Na koniec krótkie podsumowanie:

1. Egzamin 70-562 jest dla programistów ASP.NE T z kilkuletnim doświadczeniem.
2. Istnieje sporo materiałów do nauki do egzaminu, w tym książka z MS-Press typu Self-Paced.
3. Przydatne jest wykonywanie opisywanych ćwiczeń (pisanie kodu), tak żeby zaznajomić się z treścią w sposób praktyczny.
4. Pomocne jest rozwiązywanie przykładowych testów i wyciąganie wniosków ze swoich błędnych odpowiedzi.
5. Zdanie dwóch egzaminów 70-536 i 70-562 skutkuje uzyskaniem certyfikatu Microsoft Certified Specialist.

Powodzenia!

Ten wpis nie będzie o tworzeniu web partów – chcę skupić się na pewnym małym wycinku tematu – mianowicie na tworzeniu połączeń między web partami.

Po co łączyć web parts

Przypuśćmy, że tworzysz aplikację webową, która wyświetla szczegóły na temat europejskich miast. Chciałbyś zorganizować te stroną w taki sposób, żeby korzystała z web parts. W ten sposób umożliwiłbyś użytkownikowi samodzielne zarządzanie wyglądem strony. Załóżmy, że w jednym web parcie użytkownik będzie wpisywał (bądź wybierał z listy) nazwę miasta. W innych web partach pojawią się wówczas informacje takie jak:

• liczba ludności miasta,
• slideshow ze zdjęciami z miasta,
• aktualna prognoza pogody, itd.

Aby uzyskać opisaną funkcjonalność, jako programista, musisz ustalić połączenie między web partami. Można to zrobić na dwa sposoby – 1) ustalić statyczne połączenie lub 2) umożliwić użytkownikom tworzenie dynamicznych powiązań. Omówię pierwszy z nich.

Statyczne powiązanie web partów

Statyczne powiązanie polega na wskazaniu jednego web parta jako dostawcy (provider) i jednego bądź więcej odbiorców (consumer).

Uwaga: dla ułatwienia jako web partów będziemy używać własnych kontrolek (user controls).

Stworzenie dostawcy polega na dodaniu do gotowej kontrolki metody, która będzie zwracała pewną wartość. W naszym przykładzie chcemy, aby była to nazwa miasta pochodząca z rozwijalnej listy. Oto, jak mógłby wyglądać przykładowy kod takiej kontrolki:

public partial class CityChooser : System.Web.UI.UserControl
{

    string _cityName = CityData.GetData().First().Name;

    [ConnectionProvider("My web parts connection", "GetCityName")]
    public string GetCityName()
    {
        return _cityName;
    }

    protected void Page_Load(object sender, EventArgs e)
    {
        if (IsPostBack)
        {
            string userCity = DropDownList1.SelectedValue;
            _cityName = CityData.GetData().First(city => city.Name == userCity).Name;
        }

    }
}

Obiekt CityData zawiera po prostu listę miast w postaci struktur zawierających wszystkie potrzebne dane (np. pole Name czy Population). Dokładny wygląd tej klasy nie jest w tej chwili istotny. Najistotniejsza jest metoda:

[ConnectionProvider("My web parts connection")]
public string GetCityName()
{
    return _cityName;
}

Metoda ta (ważne – publiczna!) zwraca po prostu nazwę miasta wybranego z listy rozwijalnej. Atrybut ConnectionProvider określa, że jest to nasz dostawca danych dla innych web partów (konsumentów). Tu używamy z jednym parametrem (”przyjazną” nazwą połączenia), ale jest też przeciążona wersja z dwoma typu string. Wówczas pierwszy określa “przyjazną” nazwę naszego połączenia, a drugi definiuje unikalną nazwę naszego punktu połączenia. Można pominąć drugi parametr – wówczas nasz punkt będzie się nazywał default (oczywiście, gdybyśmy chcieli zdefiniować drugi ConnectionProvider, to wówczas trzeba już użyć drugiego parametru – nazwa default byłaby już zajęta).

Mamy zatem zdefiniowanego dostawcę naszych danych. Czas na konsumentów.

Stworzenie konsumenta polega na dodaniu do kontrolki będącej web partem metody (znów publicznej), która będzie przyjmować parametr – tego samego typu, jaki jest zwracany przez naszą metodę-dostawcę. Metodą tą należy opatrzyć atrybutem ConnectionConsumer. Całość mogłaby wyglądać następująco:

public partial class PopulationDisplayer : System.Web.UI.UserControl
{
    [ConnectionConsumer("My consumer")]
    public void ShowPopulation(string city)
    {
        lblCityPop.Text = CityData.GetData().First(c => c.Name == city).Population.ToString();
    }
}

I znów najważniejszy jest atrybut ConnectionConsumer. Parametry mają takie samo znaczenie jak w poprzednim przypadku.

Teraz, gdy mamy już zdefiniowanego dostawcę i co najmniej jednego odbiorcę, możemy ustalić połączenie. W tym celu musimy stworzyć stronę, na której będą działać nasze web party. Dodajemy oczywiście kontrolkę WebPartManager oraz WebPartZone, w której w ZoneTemplate umieszczamy nasze web party. Kod kontrolki WebPartZone może wyglądać następująco:

<asp:WebPartZone ID="WebPartZone3" runat="server" Style="width: 650px; height: auto;">
    <ZoneTemplate>
        <uc2:CityChooser ID="Provider" runat="server" />
        <uc3:PopulationDisplayer ID="Consumer" runat="server" />
    </ZoneTemplate>
</asp:WebPartZone>

Samo powiązanie definiujemy natomiast w kontrolce WebPartManager w części StaticConnections:

<asp:WebPartManager ID="WebPartManager1" runat="server">
    <StaticConnections>
        <asp:WebPartConnection
            ID="CityToPopulation"
            ProviderID="Provider"
            ConsumerID="Consumer">
        </asp:WebPartConnection>
    </StaticConnections>
</asp:WebPartManager>

I tak oto, gdy w jednym web parcie z listy wybierzemy miasto, to w drugim zobaczymy liczbę ludności tego miasta:

Powiązanie Web Parts

Gdybyśmy w atrybutach definiujących naszego dostawcę i konsumenta podali unikalne nazwy dla naszych punktów, np:

[ConnectionProvider("My web parts connection", "ProvideData")]

[ConnectionConsumer("My consumer", "ConsumeData")]

wówczas kod kontrolki WebPartManager wyglądałby nieco inaczej:

    <asp:WebPartManager ID="WebPartManager1" runat="server">
        <StaticConnections>
            <asp:WebPartConnection
            ID="CityToPopulation"
            ProviderID="Provider"
            ProviderConnectionPointID="ProvideData"
            ConsumerID="Consumer"
            ConsumerConnectionPointID="ConsumeData">
            </asp:WebPartConnection>
        </StaticConnections>
    </asp:WebPartManager>

Musielibyśmy wówczas określić, że chodzi nam o konkretne metody za pomocą właściwości: ProviderConnectionPointID i ConsumerConnectionPointID.

Gdybyśmy chcieli użyć większej ilości konsumentów, musielibyśmy zdefiniować odpowiednie WebPartConnection dla każdej pary web partów.

W taki sposób można łatwo definiować statyczne połączenia. O tym, jak umożliwić użytkownikom strony tworzenie dynamicznych połączeń, będzie następny (krótki) wpis.

Tym razem załączam kod źródłowy przykładowego rozwiązania – wersja dla Visual Studio 2008. Żeby korzystać z web partów, trzeba mieć SQL Server wersję Express, ponieważ web parts korzystają z bazy danych (App_Data/ASPNETDB.MDF), żeby zapamiętywać preferencje użytkownika. Paczka z kodem nie zawiera tego pliku – trzeba go sobie stworzyć samemu (np. przy pomocy narzędzia ASP.NET Configuration).

WebParts static connections – kod C# (6,29 KB)